مرور اخبار امروز و قرار گرفتن آقای عسگراولادی مسلمان
در صدر خبر ها، برایم یاد آور سه شنبه 18 اسفند 88 شب عروسی یوسف، پسر آقای عسگر اولادی بود. همان
عروسی اشرافی كه در پر التهاب ترین سال انقلاب در دهه گذشته،گرفته شد و در همان گیر
و دار كه امت برای حفط انقلابشان با گروه ها و احزابی كه كمر به قتل نظامشان
بسته بود می جنگیدند، آقای عسگر اولادی توانست به یمن میهمانی ای كه برای پسرش برپاكرد، سران اكثر این گروه ها را
دور هم جمع بكند تا همه به تماشای لودگی های "ماهیصفت" كه سبز به تن
كرده بود احمدی نژاد را مسخره میكرد بنشینند.(این هنر كه بتوانی چپ و راست و بالا
و پایین را با هم داشته باشی هنر كمی نیست! اتفاقن آقای قالی باف هم در عروسی پسرش الیاس ثابت كرد كه از این هنر بی
بهره نیست، جشنی مجلل در باغی در شمیران كه خاتمی و لاریجانی و رضایی و... را به
زیبایی كنار هم نشاند.)
آقای عسگر اولادی به عنوان نماد جناح موسوم به راست به
عنوان آنچه ملت پا رویش گذاشت و از روی آن عبور كرد، جریان مشابه دكتر مصدق را با
احمدی نژاد مقایسه كرده و فراموش كرده آن ها كه زیر دست و پای اراده و انتخاب ملت
له شدند او و سرمایه داران مرفهی همچون او
بودند، اتفاقی كه حتا اگر آن را پیش از 9دی خوب درك نكردند، پس از آن باید به
خوبی در مییافتند. چرا كه گیریم كهولت سن مانع دیدن حقایق توسط ایشان شده باشد،
اما گوش آن ها هم فریاد "تاجر ورشكشته، برگرد به باغ پسته" ی ملت را
نشنید؟ آیا این شعار مردم در 9دی فقط مربوط به آن آقا و فرزندان فراری اش بود
یا به تمام سرمایه دارانی كه به تجارت آیندهی مردم ایران مشغولاند برمی گشت؟
آقای عسگر اولادی، درست است ویلای شما بسیار بزرگ است و درخت
ها و باغ آن حكم جنگل را دارد، ممكن است آن خانه برای بسیاری كه در آپارتمان های40
-50 متری زندگی میكنند حكم كل ایران را داشته باشد، اما شما نباید بگویید كه در
هنگام غیبت ریاست جمهوری در سراسر كشور خبری نشد! خانه و حزب شما كل ایران نیست [...]
پی نوشت:
خاطرات مرحوم كردان درباره آقای عسگراولادی واقعن شنیدی بود[...]
امروز از آن جهت یاد
شب عروسی پسر عسگر اولادی افتادم كه آنوقت هم سوالاتی كه اكنون در ذهنام
به وجود آمده به سراغام آمده بود[...]
به هر صورت با اعلام خبر این از خودگذشتگی، مانند سایر حوادثی كه تنها پس از رسانه ای شدن مورد توجه قرار می گیرند، این اقدام شجاعانه نیز در كانون توجهات قرار گرفت و واكنش های حمایتی فراوانی از جانب علما و شخصیت های مختلف سیاسی، فرهنگی و اجتماعی در پی داشت و آیات عظام نوری همدانی، صافی گلپایگانی و مکارم شیرازی با صدور بیانیه های جدا گانه ای از مجروح شدن این مجری فریضه ی امر به معروف و نهی از منکر ابراز تأسف کردند.
حضرت آیت الله العظمی نوری همدانی ضمن
ابراز تأسف از تعرض به این روحانی تاکید کردند، مسئولان امنیتی و انتظامی و
مسئولان قضایی هر چه سریع تر با عوامل این اقدام برخورد و با اطلاع رسانی به موقع
و برنامه ریزی صحیح از وقوع مجدد چنین حوادثی برای آمران به معروف و ناهیان از
منکر جلوگیری کنند.
سردار رادان جانشین فرمانده نیروی انتظامی نیز در حمایت از
اقدام این روحانی فداكار گفت: باید در مقابل برخورد مسئولانه این فرد روحانی که
جانباز راه امر به معروف و نهی از منکر شده است، سر تعظیم فرود آوریم.
اما اكنون پس از گذشت چند هفته از این حادثه و اعلام حمایت های مختلفی كه صورت پذیرفت جا دارد سوال دیگری هم طرح شود، شاید بد نباشد برای چند ثانیه هم كه شده به این حادثه از زاویه ای دیگر نگاه كنیم.
آیا اگر در جریان این امر به معروف و درگیری صورت
گرفته، حجت الاسلام فروزش در دفاع از خود، خواسته یا ناخواسته به اراذل و اوباش
آسیبی وارد می كرد، اكنون در چه وضعیتی قرار داشت و حال و روز ایشان چه بود؟
ساختن متجاوزین روانه زندان می شد؟
آیا نیروی انتظامی مدعی نمی شد كه اقدام خود سر
ایشان مذموم بوده و اگر ایشان منتظر رسیدن ماموران آموزش دیده نیروی انتظامی می شد
همه چیز ختم به خیر می گشت؟
آیا قاضی مربوطه برای جلوگیری از هرج و مرج و
مبارزه با ترویج اقدامات خودسر! ضرب شست مبسوطی نشان این روحانی نمیداد، تا به او بفهماند: خیال نكن به واسطه لباس طلبگی هركاری! كه می خواهی می توانی بكنی!
آیا دادگاه ویژه روحانیت به طور جداگانه به
خاطر عدم رعایت شان لباس روحانیت ایشان را محاكمه نمی كرد؟
آیا خانواده ی همین اوباش فراری اولین مطالبه
كنندگان حق فرزند مظلومشان! نبودند؟
به راستی سوالات بالا، حقیقت تلخ تری بود كه در
صورت تغییر گذشته در انتظار این روحانی شجاع بود [...] حقیقت تلخی كه مردم به خوبی
آن را می دانند و این را می توان از عدم دخالت آنان در حادثه سعادت آباد، یا
زورگیری با قمه در محله امین حظور كه تصاویر آن پخش شد فهمید.
نگارنده
به شخصه مثال های زیادی از جوانان بسیجی و افراد عادی را می شناسد كه صرفن به خاطر
احساس مسئولیت ناچار به مداخله در امری شده اند و آن حقیقت تلخ را به خوبی درك
كرده اند.
حتمن خوانندگان محترم نیز با از نظر گذراند این
سطور، موارد زیادی را از این دست به خاطر خواهند آورد.
پی نوشت:
دوست داشتم این طور تماماش كنم كه: امید است
مسئولین محترم قضایی و انتظامی با برنامه ریزی های دقیق و رفع ابهام در احیای این
فریض الهی قدم بردارند و ...
اما چه كنم كه امید نیست [...]
بسم الله
شاید بهتر بود تصویر را بدون شرح می گذاشتم
اما خواستم تا به این بهانه احساس وجد خود
را از اوج عزت ایران بروز بدهم!
انقلاب چقدر صبر کرد تا این چنین فرزندی به
بار بنشیند [...] جهان اسلام و شیوخ عرب [...]
احمدی نژاد بر خلاف راهنمایی مجری و تذکر محافظین پشت تریبون اصلی که با شیشه ضد گل ایمن شده بود قرار نگرفت و مترجم وی در آن تریبون مستقر شد [...]
چه چیز
باعث می شود که یک مرد که تمام استکبار بر علیه او خنجر کشیده است از چیزی به جز خدا واهمه نداشته
باشد و در نزدیک ترین محل به پایگاه درنده ترین گروه نظامی دنیا این چنین آنان را با
سخنان خود مورد حمله قرار دهد؟! [...]. به راستی چه کسی می ترسد؟ !
پیش نوشت:
مطلب را که خواندم به این نتیجه رسیدم که پی نوشت اش مهم تر است! لطفن پی نوشت را هم بخوانید
نوشت:
پارسال تقریبا همین موقع ها بود گمانم که محمد نوری زاد به غرفه ام در نمایشگاه رسانه های دیجیتال آمد.
پیش تر به واسطه وبلاگم با هم آشنا شده بودیم. می آمد این جا را می خواند و گاهی زنگ می زد که مثلن درباره مطلبی نظری بدهد یا نصیحتی بکند و همیشه انتهای حرف اش می پرسید که: خوب، چه کار می کنی؟ درس را چه کردی؟ کجا مشغولی؟ و وقتی می شنید هنوز کارهای شرکت دوستم را انجام می دهم و فلان قدر حقوق می گیرم تازه سر صحبت اش باز می شد و باد به پاچه ام می کرد که آخر چرا؟! چرا باید اینطور باشد؟! چرا باید توی موافق نظام این قدر حقوق بگیری؟! اگر آن وری ها نیروهایی مثل تو و رفیق ات (محمد مسیح) را داشتند فلان می کردند و .... و به این جا می رسید که اصلن همین من، چه کسی مثل من از این ها دفاع کرده؟ فحش هایی که من به خاتمی دادم را چه کسی جرات می کند تکرار کند؟ و ... اما چه شد! مزد من را چگونه دادند؟ هیچ! گفتند فیلم هایت کیفیت هنری ندارد و به سلامت! بعد می گفت:هالیوود امثال این پروژه ها را حلوا حلوا میکنند و همین خاتمی و هاشمی که من عمری فحش شان می دادم منتظر گوشه چشمی از من هستند تا پول به پای پروژه هایم بریزند [...] این ها به تو کار ندهند می خواهند به چه کسی کار بدهند، تو سرمایه این ها هستی و وظیفه این هاست امثال من و تو را حفظ کنند، اما این ها هوادار نمی خواهند و لیاقت این ها همان سعید اسدی است که یک آواز قو بسازد و [...]
آن موقع که این حرف ها را می زد هنوز نامه نگاری هایش را شروع نکرده بود و راستش من این حرف ها را می گذاشتم پای این که می خواهد به من انگیزه بدهد و اهمیت کاری که می کنم را به ام خاطر نشان کند. اما حالا از کنار هم گذاشتن این حرف ها و آن نامه ها چیز دیگری متوجه می شوم. به نظرم آن موقع که می گفت حاضر اند به پای پروژه هایش پول بریزند سیگنالی هایی دریافت کرده بود [...]
نمایشگاه هم که آمده بود حرف اش فقط همین بود، به بچه ها که پاسخ هتاکی هایش را مطالبه می کردند می گفت: تا دیروز که من آن همه مطلب نوشتم کسی گفت دست ات درد نکند؟ اصلن سراغی از من گرفتید که امروز سرزنش ام میکنید؟ [...]
به هر حال نمایشگاه را با این نیت آمده بود که یک جوری بگوید از نامه هایش اشتباه! برداشت شده است، منتها وقتی بازخورد رفتاد غیر اخلاقی آن ماه هایش را دید فهمید که پل های این سو را خراب تر از آن کرده که بتواند از روی شان بازگردد، به خاطر همین دیگر روی آن تخته های نیم بند هم باقی نماند و سریع خودش را به صدای سوت و کفی که از آن طرف می آمد رساند. به هر حال امیدوارم آن چه نوری زاد به دنبال اش بود را آن جا گیر آوره باشد و الا که "خسر الدنیا و الآخره"
در مورد امثال نوری زاد و شجریان شاید کم کاری از ما بود! آن ها محتاج بزرگداشت، مراسم تقدیر و تشکری، تجلیل و از همه مهم تر توجه بودند. برای این ها که بنده ی نان اند فرقی نمی کند نان را که بدهد؟!
پی نوشت:
دیروز یکی از دوستان به شوخی حرفی زد که من جدی گرفتم اش، گفت همه ما یک محمد نوری زادِ درون داریم! راست می گفت. اگر کارهایمان برای رضای خدا نباشد، اگر کاری را برای مزد انجام بدهیم، اگر منتظر خوش آمد این و آن باشیم، اگر تعریف تجیدها برایمان مهم باشد، اگر منتظر تقدیر و تشکر باشیم... آن وقت آن "محمد نوری زادِ درون" بیدار می شود [...]
بچه حزب اللهی باید هر کاری می کند برای رضا خدا باشد، وبلاگ اگر می نویسد پی بی مهری ارشاد و فیلترینگ را به تن اش بمالد و بی خیال این بشود که مرکز توسعه فناوری اطلاعات و رسانه های دیجیتال برای هزار تا کار بی خود به رفقای حلقه یک، میلیون ها تومان پول می دهد و او برای راه اندازی یک سایت عام المنفعه باید از جیب خرج کند و گیر 500 - 600 هزار تومن باشد. بچه حزب اللهی باید با خدا معامله کند.
این پست را تقدیم می کنم به شیعه والپیپر و مسافر کربلا و که برای رضای خدا وارد فضای مجازی شدند، برای رضای خدا وبلاگ ساختند، برای رضای خدا طرح زدند و برای رضای خدا طرح هایشان را؛ رایگان روی نت قرار دادند و حالا دلسرد از رفتار خصمانه جوجه مدیران جوان وزارت ارشاد، از باقی ماندن در عرصه اینترنت منصرف شده اند، باشد تا این سطور را به عنوان خواهش این برادر کوچک برای بازگشت به عرصه جنگ نرم در فضای سایبر، بپذیرند.
بعد از تحریر:
پیام فضلی نژاد در نمایشگاه کتاب افشاگری تازه ای پیرامون فصل نامه مهر نامه و وابستگی آن به اپوزیسیون ضد انقلاب انجام داد که خواندن متن کامل آن را در سایت رسمی او به شدت توصیه می کنم.
-
این مناظره خواندنی است! مطلب خوبی است، از روح الله امین آبادی در همین رابطه.
هیچ کس نمی خواهد جلو قالی باف را بگیرد؟
کسی نیست به داد تهران برسد؟
چرا قالی باف به هیچ کس پاسخ گو نیست؟
تاوان خسارت های جبران ناپذیر شهری را چه کسی خواهد داد؟
جبران آسیب های مادی و معنوی شهروندان با کیست؟
چرا قالی باف به هیچ کس پاسخ گو نیست؟
چرا اقدامات خودسرانه شهرداری در بایکوت رسانه ای قرار دارد؟
و جالب است که قالی باف شخصیت تمامیت خواه اش را آخرین بار در همین جریان رسانه در شرایطی به نمایش گذاشت که شبکه پنج سیما (شبکه تهران) کاملن به روابط عمومی شهرداری تهران تبدیل شده است، به طوری که
نه تنها برنامه "در شهر" بلکه اخبار استان و حتی برنامه "در استان" نیز به طور ناعادلانه ای از شهرستان های تهران غافل شده و صرفن به انعکاس اخبار شهرداری تهران، آن هم خبر از نوع افتتاح ها! برگزاری همایش ها! سمینارها! مراسم و ... می پردازد.
سیطره شهرداری و قالی باف نه تنها به "اخبار" "در شهر" "در استان" "تهران 20" و ... ختم نمی شود، بلکه برنامه های ورزشی! و اجتماعی را نیز به مالکیت خود در آورده است.
معاونین و مسئولین ادارات و سازمان های مختلف شهرداری با عناوین مختلفی از جمله کارشناس ورزشی! در برنامه های "به خانه بر می گردیم" "ورزش از نگاه5" و ... حاضر می شوند.
اگرچه شهردار خودکامه ی تهران جایگاه خود را بالاتر از پاسخگویی به پیشگاه مردم می داند، اما این بی عدالتی در انعاکس رفتارهای شهرداری و تبعات بر زندگی مردم تا کنون موجب آسیب های مادی و معنوی غیر قابل جبرانی بر زندگی شهروندان تهرانی شده است
یک طرفه کردن خیابان ولی عصر، بی آر تی کشی بزرگ راه ها، بر چیدن پایه های منوریل، عوارض های بی ضابطه و ... از جمله اقداماتی بودند که نه شهرداری تهران و نه شهردارآن هیچ گاه پاسخ گوی آن ها نبوده اند [...]
پی نوشت: قطع 500 درخت در بزرگراه شهید چمران
]]>به محمد مسیح که از سر دغدغه نوشته است
بسم الله
سلام.
حال و احوال ات را که جلو معراج شهدا دیدم، فهمیدم گرفته ای
و دلیل آن را هم فهمیدم! به اسطوره ات! یا بهتر است بگویم قدیسه ات توهین شده بود.
در جای جای مسیر دیدی که مردم و مداح و ... همه گله دارند از شهردار ات [...]
اما حقیقت همین است محمد جان، جماعت حزب اللهی ! آن حزب الله
ای که نه مال حسین الله کرم باشد و نه مال حمید محتشم از قالی باف بدش می آید!
اما جالب است بدانی آن حزب الله ای که تو به اش پرخاش می
کنی بابت رفتارهای خشونت! بار اش، همان کسانی هستند که در انتخات شورا ها برای
قالی باف تو کار می کردند، پس جنس بد، که نه؛ جنس تقلبی بیخ ریش خودات! ما حزب
الله تقلبی نمی خواهیم، حزب الله ای که تو نوشته ای مدل تقلبی حزب الله است که در
انتخابات شورای شهر به حزب الله خیانت کرد و برای قالی باف و تیم اش کار کرد، یعنی
کار دیگر اش که کتک زدن مردم برای تبلیغ اسلام! بود را زمین گذاشت و به تبلیغ قالی
باف پرداخت.
حزب الله جدیدی که پیدا کرده ای و برایش کلمات نوشته هایت
را می شماری هین حزب الله است محمد جان!
ببین حسین قدیانی را! حزب اللهی اصیل است، یک عالمه مطلب می نویسد اما بعد
اش نمی شمارد تعداد کلمات اش را که به تهران امروز و پنجره و مثلث بفروشد، بلکه
رایگان می دهد اش به احسان حسنی تا او یک بروشور زیبا چاب کند که در طول مسیر
مشایعت شهدا، مردم با عشق عکس مولای شان امام خامنه ای را بالای سر بگیرند.
شهرداری که مرده! مرده تا شاخه گلی دست مردم دهد، شهرداری مرده تا پوستری چاپ کند! در مراسم تشییع عزیز ترین داشته های این ملت دو دسته پوستر چاپ کرده بودند محمد جان! یکی آن ضد انقلاب های جرس نشین برای دهن کجی به ما امت حزب الله که آمده بودیم گرد نشسته به استخوان های شاهدین جاویدان ایران را توتیا کنیم، و دیگری هم یک موسسه کوچک شخصی به نام عاشورا که برای دل خون همه آن ها آمده بودند بروشوری چاب کرد که حتی یک نسخه اش هم زیر پا نیفتاد و مرد و زن آن را با عشق در دستانشان نگاه داشتند و بعد هم مثل من با خود به خانه بردند و به یادگار از روزی که با زخم ماندگار غربت شهدا در شهرشان شب شده بود، نگاه داشتند.
می دانی این یعنی چه؟ یعنی شهرداری مرده بود، قالی باف تو
مرده بود! نه! نتنها شهرداری، که وزارت ارشاد هم مرده بود! حسینی وزیر ارشاد هم
مرده بود، پدرش نمرده بود ها! خودش مرده بود که چهارتا پوستر چاپ کند! چهار شاخه
گل بی آورد. البته هم آن بهتر که نیاورده بود، گل هایی که کروبی و کرباسچی برای بی
پدری اش آورده بودند.
این مطلب را رجا نیوز کار نمی کند، چون من در اش به ارشاد
بی احترامی کرده ام و این یعنی من حزب اللهی ام محمد مسیح! و تو این ها را نمی
فهمی! نمی فهمی وقتی می گویم کتی که حسینی وزیر ارشاد و قالیباف می پوشند هر
دو "ورساچه" است یعنی چه [...]
دیدی من فقط قالی باف را فحش نمی دهم؟ بیا حسینی را هم فحش
دادم، من آن کتی را فحش می دهم که تن هر دوشان است، اما تو هیچ وقت این را نمی
فهمی، تو هیچ وقت در درگیری ها نبودی، تو هنوز هوا که تاریک می شود پدر و مادرت
زنگ می زنند و سراغت را از من میگیرند! بخاطر همین است که فقط می توانی واژه ی بد
و زشت "خشونت" را بنویسی، چون آن را لمس نکرده ای! پس حداقل چشم ات را
باز کن و ببین کدام یک از ما، دوستان ات؛ (اگر دوست نیستیم؛ اطرافیانت) از خشونت
ماه های التهاب تهران یادگار نداریم؟ اگر از دست بخشیان و پای چب من و شهادت امیر
حسام و حسین
کبیری خبرنداری، از میگرن
وخیم شده ی امیر
حسین و سرشکسته اش نمی خواهد
خبر بگیری، حداقل ازش بخواه تا ماجرای سوختن رفیق بسیجی اش را سطل هایی شهرداری،
جلوی خانه ی آقای لاریجانی در مجتمع سبحان را برایت تعریف کند تا دیگر بند دل کوچک
ات برای گاز فلفل خوردن دوست ات پاره نشود.
چه خوش ات بیاید و چه نه، همین است برادر جان؛ نماز جمعه،
راهپیمایی، تشییع شهدا، هیئت و ... این ها جولانگاه حزب الله است، نمی شود این ها
را بخواهی اما اهل اش را نه! این که ملت کنار علی مطهری فریاد بزنند" مطهری
نادان / بصیرت – بصیرت" بد نیست که تو به خاطر اش ناراحت بشوی، این یعنی
آقای مطهری! آمدی بین ما که بگویی از ما هستی؟ نخیر نیستی! ما تو را نمی خواهیم!
از تو بدمان می آید. حالا اگر می خواهی به خودت بگویی اصول گرا، باشد، اما از ما
نیستی، بین ما راه نرو که خودت را به امت حزب الله بچسبانی
این که ملت بروند یقه قالی باف را بچسبند بگویند: این که آمدی این جا
فایده ندارد، اگر راست می گویی عکس شهدا را از در و دیوار شهر پاک نکن! عکس شهید
صدر را پاک نکن و به جایش عکس سرو نکش بد نیست.
معلوم است که نباید این تجمعات برای این ها امن باشد!
فلاحیان هم آمده بود شهدا را به گور بسپارد! چرا کسی با او کاری نداشت؟ چون او
تکلیف اش مشخص است .... این ها خودشان را مثل انگل چسبانده اند به امت، اما به
موقع اش مسئول می شوند ...
وقتی آقای لاریجانی به جای دل سوزی برای جوانانی که به خاطر
امام و انقلاب و رهبر و کشورشان در جبهه خیابان های تهران به نبر منافقین و
محاربین رفته اند، دل اش برای شیشه ی شکسته ماشین های مجتمع سبحان می سوزد، باید
هم جرأت نکند در این اجتماعات بیاید.
یا محسن رضایی که شریک خوراندن جام زهر به امام بوده باید
هم پی این را به تن اش بمالد که وقتی میخواهد از هیئت خارج شود لعن بر منافق بشنود
و صلوات بر روح شهید "پیچک"
جای این جماعت منافق کنار دست هم آن هایی است که برایشان
خوش رقصی می کنند، نه در میان امت حزب الله.
امیدوارم مثل مثال های قبل که آخرینش حمایت ات از موسوی
بود، شرمنده نشوی و این بت قالی باف ها را هرچه زود تر بشکنی ... .
پی نوشت:
احسان حسنی مدیر موسسه عاشورا، مدیر اسبق فرهنگ سرای
پایداری است. تیم مدیرتی که قالی باف جانشین حسنی کرد، با اتهام فساد اقتصادی و
اخلاقی از سوی سازمان بازرسی کل کشور ، برکنارشدند. در آن زمان سید عماد
حسینی مشاور رسانه ای و تبلیغاتی فعلی قالی باف رییس فرهنگ سرای پایداری بود.
حزب الله در انحصار هیچ حزب و گروهی نیست، نه آن دار و دسته
قالی باف در روزنامه حزب الله، نه آن دسته مسجدارکی ها که در انتخابات شوراها برای
قالی باف کار! کردند. و نه آن جماعت در یا لثارت که بجای اینکه فرار مهدی
هاشمی، بی حجابی را تیتر می کنند!
به عنوان کسی که در جامعه حضور دارد به نظرم نمی رسد
وضعیت حجاب با قبل فرقی کرده باشد، گمان میکنم دست گذاشتن روی این نقطه حساس امت
حزب الله ، دلیل اش منحرف کردن اذهان از مطالبه ی محاکمه حرمت شکنان
روز عاشورا، محاربین و سران فتنه است [...]
پسترهایی که جلبک ها پخش کرده بودند از طرح حای عاشورایشان
بود که با هوشیاری امت حزب الله کل هم اش جمع شد
طرح
روی جلد نشریه ای که موسسه
عاشورا لطف می کرد و به مردم هدیه می داد، عکس تمام قد از رهبر عزیزمان بود که کار
گرافیکی اش با دستان توانمند میثم عزیز "دوئل" انجام شده بود و با متن زیبایی از حسین قدیانی، داداش حسین
بچه حزب اللهی ها، آراسته شده بود.
یک
بنده خدایی می گفت اگر نظرات حضرت آقا در مورد قالی باف منتشر شود ...
بعد از تحریر:
در حال نگارش پستی با عنوان"از دامن مشایی تا دام قالی باف هستم"
چند وقتی بود که رقابت موسوی با لیدی
گاگا و یو ناكیم و شاهرخ خان و
.... مایه ی دست و پا زدن جلبک ها برای
بالا کشیدن او شده بود و پیروزی اش؛ برگ افتخار دیگری برای جلبک ها و سوژه خنده
جدیدی برای ما بود.
اما حالا پس از آن پیروزی غرور آفرین، با منتشر شدن نشریه ی تایم مشخص شد هیشکی مهندس و دوس نداره :( حتی خارجکی ها هم حق اش را می خورند. روی جلد نشریه تایم، نه تنها اثری از عکس موسوی، این بزرگ متوهم تاریخ ایران نیست، بلکه حتی زیر چکمه های لیدی گاگا هم اسم میر حسین را ننوشته اند.
حالا میر حسین میتواند به جلبک ها بگوید بریزند و به جای
سطل آشغال ها مجله ها را بسوزانند، یا اصلن بگوید به جای شیشه های بانک بروند دکه
های روزنامه فروشی را بیاوردند پایین، اما این چیزی را عوض نمی کند.
آخرٍ بازی همین است که شد، درست است مجله تایم به خاطر تقلب جلبک ها موسوی را اخراج کرد. اما حقیقت این است که ارزش موسوی برای آن ها همین قدر است، کاش این را خودش هم می فهمید [...]
پی نوشت :
در
این رقابت حساس خانوم ناموس (زهرا رهنورد) روشنفکر ترین موجود دنیا در کنار سایر
ترین ها! حضور داشت
یکی کامنت گذاشته کروبی هم با جمیله
رقابت می کرده :) )
خیلی سخت است آدم پست سفارشی بنویسید و از آن سخت تر هم این
است که برای جایزه بنویسد، اما اگر هر دوی این ها را بی خیال شوی می توانی بنویسی.
به مناسبت هیچ کدام از این ها هم نه! برای چندمین سالگرد وبلاگت روی میهن بلاگ که
خودت هم یادت نیس 5امین سال است یا بیشتر.
هر چند سال که می شود! مهم این است که می شود خیلی پست که
همه آن ها را تو نوشتی.
گاهی خوشحال بودی و از سر شوق آن چنان محکم دکمه های صفحه کلید را می کوبیدی که انگار قرار
است این دکمه ها را از آن ور در بیاری و گاهی آن چنان غم به دلت سنگینی می کرد که
نمی توانستی انگشتانت را روی این کلیدها فشار بدهی، این که هیچ بعضی وقت ها اشک
جلو چشم ات را می گرفت که اصلا نمی توانستی ببینی چه داری می نویسی [...]
اما می نوشتی و نوشته هایت اینجا آرشیو می شد. می ماند برای
همیشه. و تو خیالت راحت است که اگرچه دفترخاطرات ات زیر بالش ات نیست. اما جایش
امن است [...]
وبلاگت حتی چیزی بیش تر از دفترچه خاطرات است، هرجاکه باید سر
کسی فریاد می کشیدی رفتی و در وبلاگت فریاد کردی، هرجا که خواستی نظرت را به گوش
کسانی برسانی آن را در وبلاگ منتشر کردی و هرگاه [...]
هرچه می خواستی بنویسی را در در وبلاگت نوشتی و هرچه می
خواستی بگویی را در وبلاگت گفتی و هرچه میخواستی مثل کتاب در کتاب خانه ات جمع کنی
را در گوشه وبلاگت لینک داده ای و خیالت راحت است که همه چیز امن و امان است.
تا کٍی؟ تا وقتی که یک هو میهن بلاگ منفجر بشود!
یعنی چه! یعنی همین! دو سه سال پیش بود ، کی بود؟! یک هو هر
چه نوشته بودیم پرید .... انگار نه
انگار...
بعدش چه شد؟
هیچ! هیچ کس نه جوابی ، نه چیزی ! عذر خواهی که پیش کش!
[...] دلت می خواهد قید همه چیز را بزنی و اسباب کشی کنی بروی روی یک سیستم دیگر
وبلاگ بنویسی اما ! ...
این ها را همه نوشتم که بگویم حالا که مسئولین سایت عوض شده
اند باید بدانند که در برابر میهمانان شان مسئولند و باید حق میهمان نوازی را خوب
رعایت کنند.
این سطور که اینجا قرار گرفته تنها مطلبی نیست که کسی نوشته
باشد، شاید برای کسی یادآور چیزی باشد، چیزی که [...]
این سطور برای بعضی ها شده یک گنجینه، گنجینه ای از خاطرات
خوب و بد و تلخ و شیرین که همه اش را یک جا سپرده به میهن بلاگ تا مواظب اش باشد.
امیدوارم حالا که به ات اعتماد شده، امانت دار خوبی باش ...
یا علی مددی
آقای رشید پور نامه ات به آقای ده نمکی را خواندم. پیش تر هم حکایت اجرای آن همایش آن چنانی ات را شنیده بودم [...]